Home

WP_20141207_003 (1)

Natuurlijk is het geweldig voor Cáceres. Maar ook voor mij. Want laat ik hier nu al jaren wonen! Voor mij zal er niet zo veel veranderen. Want ik ken hier bijna alles, van haver tot gort. Een financieel toeristisch steuntje in de rug kan dit provinciestadje heel goed gebruiken. Buiten de prachtige ansichtkaartjes die mijn stadje oplevert en al het heerlijks wat er te eten en te drinken valt, zie ik ook constant de echte, en alsmaar doorlopende crisis. Veel mensen hebben het hier werkelijk moeilijk. Maar er wordt vol overgave geleefd en weinig geklaagd.

Toch is het ook al jaren écht mijn stadje. En niet zo’n beetje ook. Dat zie je niet af aan de mooie plaatjes. Want hier te leven, is totaal iets anders dan het even te bezoeken. Maar je proeft het direct al. Ik vertel hier altijd dat ik in een Nederlands lijf zit, maar met een Cácereño hart, en dat is ook zo. Binnen 5 minuten staat er weer een goed glas wijn uit de Ribera del Guadiana, met een tapa voor mijn neus. Want ik praat met iedereen. Maar ik deel net zo graag een glaasje uit, want ik ben erg gevoelig voor oprechte gezelligheid.

Dat Cáceres het culinair gewonnen heeft van een aantal andere steden daar zijn dan ook alle redenen voor. Geen toeristische onzin, maar vol met de meest geweldige eeuwenoude traditionele producten en gerechten, met alleen een heel klein handje residerende buitenlanders. Met een lokale bevolking die allemaal familie van elkaar hadden kunnen zijn. Zo stokoud is Cáceres. Met fundamenten van de Romeinen. Met ja… daar is ie weer… 1.000 barretjes en restaurantjes voor 90.000 inwoners. Dus één op de 90 inwoners. Alleen Rioja doet dat na. Deze feitelijkheid blijft me al jaren achtervolgen. Wat een cultuur! Ga hier in Cáceres iedere dag ergens anders uit eten en je bent dik twee jaar verder.

En dat ik daar dan werkelijk over mee kan praten heeft met mijn verleden en produkt-gekte te maken. Geef mij een lokaal product, en ik kan er wel iets over vertellen. Het zijn de eeuwenoude traditionele producten en de bereidingen, die spelen. En als een gerecht op een dakpan (ja, serieus!) of op een prachtig bord wordt geserveerd, dat maakt niet uit. Maar voor mij een niet te hoog pinguïn-gehalte. Daar heb ik wat moeite mee. Dit leven hier, is koren op mijn molen. En met mijn Spaanse Anabel hoef ik niet direct ergens anders meer naar toe. Hooguit eens een weekendje weg. En zeker ook niet voor de romantiek, want die is hier alle dagen op topniveau.

En het meest genoeglijke van deze toekenning voor Cáceres zijn de wat grotere kansen voor de lokale bevolking. Die verdienen het. Dat zijn de mensen waar ik me mee verbonden voel. En die ik door en door ken. En niet de dikke-portemonnee-toeristen, die eens even komen pronken met zichzelf, in de gastronomische hoofdstad van Spanje 2015. Die mensen, die het liefst hun eigen superluxe speedboot voor de deur hebben liggen bij de ingang van een restaurant. Ook al is de kust 500 honderd kilometer hier vandaan. Daar zijn andere en betere plekken voor. Maar voor de echte liefhebbers van oprecht genieten zou ik een meer dan geweldige host zijn. Want dan valt er veel te delen. Dus iedereen, die wanneer het ook maar even schikt, of redelijk in de buurt is, kom eens langs, ervaar en proef de manier van leven, in mijn prachtige stadje Cáceres. Gastronomische hoofdstad van Spanje 2015.

Gepubliceerd in Spanje Magazine Maart-April-Mei 2015 (spanje.es)

Nu eindelijk ook eens op twitter, volg me maar op @pjspanje

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s