Home

IMG_6146

Waar ik me nu al jaren over verbaas is de kwantiteit en kwaliteit van de verse vis en schelpdieren in Spanje. Marisco heet dat hier. Dat de Spanjaard regelmatig en graag beestjes uit de zee eet dat weten we inmiddels wel. Soms denk ik dat er over deze zaken óók in Spanje meer kookboeken bestaan dan bijvoorbeeld romans. Het is nog steeds ongelofelijk dat er hier in Extremadura, het Verweggistan in het hart van het westen van Spanje, zulke en zoveel verse vis en aanverwanten is te krijgen. En net zoals de grootste vismarkt in Spanje… Madrid, honderden kilometers uit de kust!

Ik doe alles met vis. In de oven, in de pan, pocheren, stoven, frituren, op de BBQ, in de houtoven en zelfs ook roken op eikenhout. En als je er een praatje over maakt, met wie dan ook, hebben ze er hier allemaal een totaal andere entertainende mening over. ´Ja, ok… maar… de meest verse vis is te krijgen in die en die winkel, die en die plaats, of in die en die provincie.´ Het zal allemaal wel. Voor mij is het super vers. En ik kan het weten. Alle toonbank-etalages in de supermarkten liggen helemaal vol. Dagelijks vers. Maar op de alledaagse weekmarkten in de buitenlucht is er nog geen verse sardine te vinden. Dat heeft dan ook met de zomerse en Hemelse temperaturen te maken. En elk garnaaltje heeft weer een andere naam. Een onvoorstelbare moeilijke klus om dat allemaal maar in mijn hoofd op te slaan. Hier worden bijvoorbeeld zo´n 15 soorten garnalen verkocht. Niks geen klein garnaaltje of grote garnaal. Elk beestje heeft zo zijn eigen Spaanse naam.

En dan de prijzen. Verbazingwekkend. Ongeveer een derde, of zelfs minder, dan de prijs in Nederland of België. Nu snap ik ook wel dat de lonen etc. daar hoger liggen… maar zo´n 70 %? Mijn Spaanse Anabel en ik eten dus heel veel vis. Niet direct omdat het nu zo gezond is, of goed betaalbaar. Nee, het is gewoon Goddelijk! En soms moet je wel eens dingen doen die gewoon aangenaam zijn, en niet direct gezond. Want er moet namelijk óók geleefd worden.

Laatst hadden we weer eens een zeeduivel (rape) gekocht. Eén van mijn lievelingsvissen. Nog net geen 7 euro per kilo! En zelf fileren uiteraard. Maar daar ben ik dan ook goed in. Van de kop maak je later weer een heerlijke soep. En als de vis echt vers is, dan heb je geen sausje nodig, maar wel timing. Hooguit een paar verse kruiden en wat knoflook. Totaal tegen de draad in van wat al mijn anderhalve meter brede kookboeken ook zeggen. Gelukkig bepaal ik zelf wat ik echt lekker vind en niet de commerciële kookboek-freaks.

IMG_1788

En het eenvoudigste voorbeeld is wel het recept van Dorade. Vooruit dan maar, even heel snel: Een ovenschaal vullen met een kilo grof zeezout. De vis op het zout. Een tweede kilo grof zeezout er overheen, zodat je de vis niet meer kunt zien. In een voorverwarmde oven op 180 graden, voor 25 minuten. Uit de oven, het zout eraf krabben klaar, en… aan tafel! Grandioos gewoon. Een kind kan de was doen. Zo zie je maar, ik disfruto met grote regelmaat van mijn fruta del mar.

Gepubliceerd in Spanje Magazine, uitgave oktober-november-december 2014

4-Spanje-Magazine_276x366 - copia

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s