Home

IMG_5111           

Het is geen wonder dat de Spanjaarden van lekker eten houden. En eigenlijk ook niet beter weten. Van kleins af aan worden ze er al mee geconfronteerd. Door de papa’s en de mama’s. Maar ook door oma’s en de opa’s, de ooms en de tantes, het uit eten gaan en tegenwoordig ook al jaren via de crèche. Feit is ook dat het hier in Spanje heel normaal is om zelfs de kleinste kinderen om tien uur ‘s avonds mee uit eten te nemen. Ook voor mij, heel normaal. Ze horen toch óók bij het gezin? Dat ge-oppas-regelen in de noordelijke landen altijd maar. Waar heb je dan kinderen voor? En dat geklaag van al die mensen die zich ergeren aan kinderen in een restaurant. Ik kan er slecht tegen. Al dat gejammer. Blijf dan thuis, pak een kookboek en ga er zelf eens tegenaan!

Gelukkig is dat hier in dit zwaar consumerende land niet aan de orde. Ze zijn er bijna altijd bij. En de koters eten hier werkelijk alles, en veel, en alle groenten of wat dan ook. Wel eens een knulletje van drie jaar oud olijven of slakken zien eten alsof zijn leven er van afhangt? Hier in Extremadura gebeurt het. Of varkensoren, of inktvis. Allemaal geen probleem. Je moet er trouwens zelf ook snel even tegenaan, want anders zijn de tapas op.

Laatst kreeg ik een dagelijks wisselend maandmenu van een crèche onder ogen. Mijn oren begonnen te klapperen. En het speeksel droop bijna uit mijn mond. Wat heerlijk dat je als peuter al zulke lekkernijen te eten krijgt. Ja, ja… met een eigen kok. Niks geen kant-en-klaar producten uit pakken, bikken en folies. Precies zoals bij mij thuis. Arroz a la Cubana of gestoofde linzen in een zelfgemaakte bouillon van de ham van de Pata Negra. Groentenpasta, maar ook inktvispootjes, Merluza a la plancha met een groentesalade. Met als klap op de vuurpijl…verse toast met eendenlever paté! Als voorgerecht. Drie gangen menu’s op de crèche! Helemaal geweldig. ‘Dat lust ik niet…’ heb ik hier nog nooit gehoord.

Natuurlijk is ook hier de bagger-kant-en-klare troep in opkomst. En ik heb meer dan genoeg culinaire achtergrond en smaakpapillen om daar een onderbouwd oordeel over te kunnen vellen. Maar volgens mij is het tevens omdat de meeste mensen hier twee of drie baantjes hebben in een gezin, en keihard bezig zijn om rond te komen. Dus meer voor het gemak en de snelheid, maar zeker niet voor de smaak. Geloof maar niet dat wanneer je hier, bij kennissen thuis gaat eten, je die snelheids-troep op tafel krijgt. Nee, dan wordt er eventueel een leger opa’s en oma’s ingezet, die er wel even voor zorgen om, een nooit meer te vergeten schotel te prepareren. Waarbij de kinderen net zo belangrijk zijn als de gasten. En mogen opblijven tot ze omvallen van de slaap. Het is geen mirakel dat ik me hier met mijn Spaanse Anabel zo thuis voel. En dat dit fameuze Spaanse land dan in een crisis zit, dat is dan zo. Maar in ieder geval niet wat betreft de immense rijkdom aan eetcultuur. En dat pakt niemand af. Nu niet en morgen niet. En dan heb ik het nog niet eens over de zon, de wijn, de rust, de gastvrijheid en de geweldige natuur. Jong geleerd, oud gedaan. Kleine lekkerbekjes.

http://spaansnieuws.com/kleine-lekkerbekjes/

2 thoughts on “Kleine lekkerbekjes       

  1. Hi ik ben Suzy,woon ook in Spanje,Alcaucin een bergdorpje in Andalucia.
    Maar ik kijk toch steeds uit naar wanneer je nog iets schrijft,ik zie natuurlijk ook wat hier gebeurt maar daar jij er middenin zit door je lieve Annabel,beleef je het meer.
    Wens je veel geluk in je Spaanse familie en ik blijf je volgen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s