Home

cropped-img_6870.jpg

Een ieder die cola bij een hele goede whisky gooit, die kan maar beter wat in een bouquet reeks gaan bladeren. Want dan heb je met dit verhaaltje waarschijnlijk niets. Ik wil het even hebben over Wijn. Ja, nu even met een hoofdletter. Want wijn is heel fijn. Ik kan me nog goed herinneren dat ik als kereltje van een jaar of vijf, zittend op de stoof, me tussen talloze buitenlandse kaasjes begaf. Mijn ouders dronken toen altijd al een glas wijn. Dat was buitengewoon. Bijna zo´n 45 jaar geleden. En ik had toen al het vermoeden dat wijn toch wel héél bijzonder moest zijn. Dat is het dus ook. Het is er me bij wijze van spreken, met de paplepel ingegoten. Een gewijde drank.

Iedereen die mij kent weet dat ik een flinke wijnliefhebber ben. Voor mij bijna altijd tinto, oftewel rood. En dat horen de Spanjaarden hier maar al te graag. Dat doet verbroederen. En zo kom je ook van alles te weten. In de loop van vele jaren is het bij mij, van kwantiteit geïmplementeerd naar kwaliteit. Want ook ik ben al vele jaren geen 18 meer. En sinds ik hier in Spanje woon, zijn in die hoedanigheid, mijn wijninkopen naar een absoluut hoogtepunt gekropen. Wat een wijnen, wat een vocht! Ik beperk me overigens tot het gebied waar ik woon. Extremadura. De Ribera del Guadiana. Maar er komt ook wel eens een Ribera del Duero voorbij. En met mijn Spaanse familie met grote regelmaat Rioja. Die houden nu eenmaal van de wat zachtere wijnen. Maar daar weet ik bijna niets van. En waarom hoofdzakelijk alleen maar Extremadura? Anders word ik gek. Stapelgek. Om alle Spaanse wijnen te leren kennen, ben je zeker 60 jaar dagelijks fulltime in de weer. En met zo´n dagelijkse invulling red je de 40 jaar niet eens. Want uitspugen dat doen ze maar op luxe elitaire clubjes. Ik krijg het niet over mijn hart, om het goddelijke nat, via mijn mond weer te doen verlaten.

Het is het zelfde als een bezoek aan een kaasmarkt. Ik ben twee keer naar een landelijk bekende kaasmarkt hier in de buurt geweest, maar ik doe het niet meer. Ondanks dat ik een existent kaasliefhebber ben. Wel eens oog in oog met zeker duizend verschillende kaasjes gestaan? Dan wordt je duizelig, en weet je niet meer waar je het zoeken moet. Het zelfde dus met wijn. Dat is afgelopen. Want het moet wel leuk blijven.

Het grappige verschil tussen de Franse en de Spaanse wijnboeren is, dat de Fransen hun beste wijnen verkopen, en de Spanjaarden, die bewaren hun grandioze wijnen. Om ze met familie en vrienden te delen. Je gaat je beste wijn toch niet verkopen? En in die levenswijsheid kan ik me helemaal vinden. Het liefst drink ik een Crianza, van een jaar of 4 á 5 oud. Die zijn vaak op hun top, en voor waanzinnige prijzen. Met een assortiment waar ik mijn handen vol aan heb, de komende 20 jaar. Dat hoop ik dan maar. En ondanks dat ik, en mijn Spaanse Anabel grote wijnliefhebbers zijn, voor mij wel pas op de plaats. Want één glaasje is nooit genoeg. Dus hou ik me al een flinke tijd aan mijn eigen plan. Het Spaanse rode goud alleen vanaf vrijdag middag met de lunch, tot-en-met de lunch op zondag. Maar ook op vrije dagen en feestdagen.  En gelukkig zijn die er hier met flinke regelmaat.

http://spaansnieuws.com/het-spaanse-rode-goud/

2 thoughts on “Het Spaanse rode goud

  1. Hoi PJ en jouw Anabel, ik lees dus je blogs en hier ga ik even op reageren. Je hebt het over het spaanse rode goud. ¡Pas op! Dat is iets héél anders hier in Extremadura. Hier is het ORO ROJO heel goede kwaliteit olie mét een tomaten extract. Vandaar de rode kleur. Je kan kijken op de webpage: Oro Rojo Santa Amalia Extremadura. In het dorp Santa Amalia staat de olie fabriek. Uiteraard 100% “aceite virgen de oliva”. Deze zeer bijzondere olie heeft tover kwaliteiten. Als je het dagelijks gebruikt is de kans op kanker en hartziekten opeens veel minder óf zelfs totaal uitgesloten……Ik zou tóch maar even kijken als ik jou was.
    Groetjes,
    Elly Bosland.-

    • Ik zal eens kijken Elly. Tips altijd welkom. Gelukkig heb ik het alleen maar over wijn. Mijn Spaanse rode goud. Jij noemt het Oro Rojo. Oro Rojo zijn ook Cubaanse sigaren en er zijn nog veel meer dingen die Spaanstaligen Oro Rojo noemen. Het geroofde goud van de Inca´s bijvoorbeeld. Maar goed, als ik Santa Amalia tegen het lijf loop zal ik haar zeker eens kopen. Ik ken het niet. Mijn rode goud is ook goed voor het hart en voor nog veel meer; van smaakpapillen tot geestelijke gesteldheid. En dat is weer goed voor de gevoelsmatige kant van het hart. Drie vliegen of meer, in één klap.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s