Home

IMG_6009

Ik weet het nog goed. Toen ik hier in Extremadura nog maar net woonde, had ik soms het gevoel in een plattelandsdorp in China te vertoeven. Ok, dat is overdreven, want de mensen zien er hier niet bepaald Chinees uit. En ze eten ook niet met stokjes. En de menukaarten bestaan hier ook niet uit nummers. Maar toch, ik kende en herkende alleen maar de Spaanse woorden si, no, mañana en siësta. Ik sprak de taal nog niet. Wat een beroerdigheid. Een worst-case-scenario voor iemand die in Spanje aan de slag wil gaan. Zeker ook nog eens als kleine zelfstandige. Ik krijg het nog warm, als ik aan die beginjaren terug denk.

Ik ging er toen in volle naïviteit van uit, dat de mensenzielen in Extremadura wel een woordje Engels zouden spreken. Een klein beetje dom. Wie zei dat ook al weer? Over preparatie gesproken. Ik spreek immers vloeiend Engels. Dat viel goed tegen. Gênant.

Ik ben hier een tijdje geleden alweer, paginagroot geïnterviewd door en voor El Periódico de Extremadura. Want ik blijf hier een rare, maar vertrouwde eend in de bijt. En als grote kop stond er boven het artikel: ´Aqui todo el mundo estudia inglés, pero nadie lo habla.´ oftewel: ´De hele wereld studeert hier Engels, maar niemand spreekt het.` Mijn woorden, want ik begrijp er nog steeds weinig van. Sommige mensen hier, kunnen een beetje Engels lezen en schrijven, maar kletsen… hou maar op. Ik zie bijna dagelijks Manuel van Fawlty Towers nog voor me. Erg prettig. Ik ken hier een lerares Engels die, wanneer ik in het Engels tegen haar begin te praten, het onmiddellijk op een loopje zet. Ja, een lerares Engels, met een universitaire setting. Die zal wel wat te verbergen hebben. Heel geestig, maar wel droevig. Nu zal dat aan de Costas en de grote steden in Spanje wel anders zijn. Maar dat is niet mijn biotoop. Mijn territorium is Extremadura. Het ondergeschoven kindje van Spanje. Toch heeft het alles te maken met het niet trainen van conversaties. En de altijd maar Spaans sprekende TV en films. Robert de Niro wel eens in het Spaans gehoord? Ik kan er niet tegen. En dat ze daardoor achterblijven, is weer mede oorzaak van het collectieve schaamtegevoel.

Inmiddels spreek ik genoeglijk Spaans, maar je moet het met mij niet hebben over de zin van het leven. Trouwens ook niet in welke andere taal dan ook. En gelukkig heb ik totaal geen aspiraties om in het Spaans te gaan schrijven. Het is uitermate prettig dat mijn Anabel ook vloeiend Engels spreekt. Ik denk dat het ook een fundament is geweest voor ons happy samenzijn. Hoewel we samen ook vaak Spanglish spreken. Zinnen, half Spaans en half Engels. Of ook alleen Spaans of alleen Engels. Heel eigenaardig! Wat ook vreemd is dat ik een Spaans dialect spreek. Extremeño. Toch kan ik mijn Spaans zomaar uitzetten, en dan versta ik ook niets meer. Af en toe ga ik wel eens een biertje drinken met één van de enige twee andere hier wonende Nederlanders (met Spaanse vrouw) in mijn provinciestadje Cáceres. Geweldig. Dan gaat het Nederlands weer aan en kan je heerlijk onbeschaamd luidkeels konkelfoezen over de mensen naast je in de bar. Met een grote glimlach en geen hond die weet, waar je het over hebt.

Toch is wel een voorspoed om een aantal talen te beheersen. Spaans, Engels, Nederlands en Duits. Want inmiddels ben ik een gevierd gebruiksaanwijzingen-vertaler geworden. Voor als er geen Spaans bijzit. En dat gebeurt nog al eens. Bijna alle soorten apparaten en dingen heb ik al gehad. Voor mijn hele Spaanse familie en ver daarbuiten. Ook voor buurvrouwen, postbodes, barren, winkeltjes, garages en groothandeltjes. Mijn taalstrijd is gestreden.

http://spaansnieuws.com/taalstrijd/

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s