Home

IMG_5999

Sinds een half jaar heb ik mijn Spaanse kapperszaak gevonden. Kapper is al eigenlijk een te gewichtig woord voor deze kapsalon. Het is meer zoiets als een mannen-knipperij, annex bar of buurthuis. Maar wat een verademing.

Nu de jaren een beetje gaan tellen, had ik besloten om mijn tondeuse maar eens te laten voor wat ie is. Nu ben ik niet echt ijdel, maar om als bijna twee meter lange, verouderende zombie hier in Cáceres nog langer rond te lopen, daar had ik geen zin meer in. Kinderen schrokken zich bij tijd en wijle, bijna dood. Heel kort haar hier in de zomer is heerlijk, maar in de winter is het eigenlijk te fris. Zeker, zoals het bij mij, qua dichtheid per vierkante centimeter jaarlijks afneemt. Toch blijft mijn haar maar blond. En iet-te-wat langer haar dan anderhalve centimeter kan je zelf niet meer behappen met je eigen tondeuse. En mijn Anabel al helemaal niet. Een wat langere coupe had ik besloten. Maar ook niet meer dan ongeveer 5 á 6 centimeter. Maximaal. En zoals vaak: met elke decisie die je maakt, ontstaan er vrijwel direct problemen.

´Geen probleem` zei mijn Anabel. ´Ik bel Marisa wel even op en maak direct een afspraak voor je.` Nu kende ik Marisa alleen maar van de drie-uur-durende-kapsalon-sessies, wanneer mijn Anabel éven haar haar laat doen. Nu, ik heb het meegemaakt. En echt, nooit meer. Ik voelde me als een diep ongelukkig jeugdig haantje in een héél groot kakelend en resonerend kippenhok, vol overjarige oestrogene uitgelegde hennen. Ik kan er gewoonweg niet tegen. Wat een geklets over kwesties die ver buiten mijn interessegebied liggen. Je moet als man dan ook eigenlijk niet in een dames-peluqueria komen.

Na een aantal weken was het weer zover. Waar nu naar toe te gaan? Op een vroege zaterdagmorgen ging ik mijn krantje halen en vergezeld van een café solo in een plaatselijke bar, kreeg ik spontaan het idee om in het verborgen kappershok aan de overkant eens te vragen of ze me konden knippen. De twee kappersknechten stelden me direct gerust. Mijn eerste indruk was overweldigend. 7 euro. Wat een sfeer en wat een rotzooi. De schoonmaker was blijkbaar al een flink tijdje op non-actief. En zelf zouden ze ook wel eens bij een collega kapper langs kunnen gaan. Al was het alleen maar voor de marketing. Voor het hele interieur zou je nog geen kwartje geven. Afbraak jaren 50. Dat kon zó de vuilcontainer in. Een zoete inval voor alles en iedereen uit de buurt. De knecht die mij aan het knippen was, stond te gelijker tijd te schaken en te drinken met een stokoude man. De andere knecht ontkurkte een fles wijn, net voordat iemand anders weer plaats kon nemen. Loterij verkopers liepen in en uit, bestellingen van weet ik veel wat, werden gebracht of opgehaald. En samen met de wachtenden had iedereen het hoogste woord. Wat een ambiance en wat een gezelligheid. Eigenlijk was het een soort bar waar je ook geknipt kon worden.

Uiterst tevreden en nabrullend van de lach, wandelde ik weer naar huis. Toen wist ik dat ik hier de komende jaren mijn haar zou laten knippen. Jammer dat mijn haar zo langzaam groeit…ik kan niet wachten om weer langs te gaan.

http://spaansnieuws.com/lievelings-kapsalon/

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s