Home

IMG_5541

Medicijnen. Fijn dat ze er zijn. We hebben allemaal wel eens een pilletje of een spuitje nodig. Soms omdat we dan denken dat we ons acuut beter voelen. Soms om een klein kwaaltje te bezweren. En soms bittere noodzaak. Dat er hier in Spanje ergens wat mega fabrieken moeten staan, waarnaast de grootste supermarktketen een buurtsupertje is, dat kan haast niet anders.

Ik zeur al jaren tegen mijn Anabel dat het me zo verwonderd hoeveel farmacias, oftewel apotheken er hier wel niet zijn. Met al hun witte stofjas-syndromen. En ze staan altijd vol met wachtenden. Keer op keer haalt Anabel haar schouders op. Ze weet blijkbaar niet anders. Ze heeft dan ook nog nooit ergens anders gewoond. Maar ze verstaat hier nog steeds veel meer van andere beproevingen, die ik nog niet bevat.

In mijn kleine provinciestadje met 90.000 inwoners zijn er 171 apotheken. Ja, daadwerkelijk! Een paar kleine rekensommetjes doen al wonderen. Per apotheek werken er zeker vier personen. Wat mij als eerste en als meest fascinerende opviel, was de uitkomst van de som van het aantal kraakheldere witte stofjassen. Dagelijks 684 stuks in gebruik en dan nog zeker 200 in de wasmand. En dan heb ik het nog niet eens over het strijken. Laat staan, en dát is waar ik het eigenlijk over wil hebben… het aantal pilletjes en corresponderende items wat er hier over de toonbank gaat.

Nu ik sinds kort wel heel dicht tegen de vijftig loop, heb ook ik wel eens een dingetje. Volgens mijn huisarts was het een goed plan om de strijd met mijn alledaagse grandioze maaltijden te compenseren, met een licht cholesterol pilletje. En zoals iedereen hier over de huisarts denkt… je kan ze maar beter vergoddelijken. Want wat de dokter ook zegt, hét is zo. Ergens ook wel prettig, want dan hoef je zelf niet meer na te denken. En dat schept rust. En een band. Want eigenwijze patiëntjes, daar zijn ze hier niet van gediend.

Een tijdje geleden alweer, had ik last van wat later bleek een piepklein niersteentje. Nu kan ik over het algemeen wel tegen een pijntje, maar dit hakte er stevig en solide in. Nu kon ik twee dingen doen: óf een flink oversized genoeglijk glas inschenken, met een reële kans op nog één of meerdere ronden, óf zoals Anabel me altijd heerlijk kan bemoederen, direct maar eens langs te gaan bij onze lokale huisartsenpost. Ik koos verstandiger wijs voor het laatste.

Ik had mijn eerste zin nog niet afgemaakt of de dienstdoende huisarts haalde een injectiespuit tevoorschijn en vroeg alleen maar: ´Donde?` oftewel ´Waar?`. Wat er zich toen afspeelde had ik nog nooit meegemaakt. Na het injecteren met de heilige spuit, kwam vrijwel direct de verlichting en de verlossing. Een paardenmiddel! Ik heb werkelijk geen idee hoe mensen harddrugs, of iets soortgelijks ervaren, maar dit moest toch wel aardig in de buurt komen. Zwevend vloog ik weer naar huis. Ik kreeg nog een receptje mee voor hetzelfde middel in een andere vorm en voor nog twee doosjes met pillen. Trouwens ook nog een globaal receptje van de bonenschotel van zijn vrouw. De rest van de dag was ik in opperbeste stemming.

En dat is nu het mooie van de uitvoerende medische wetenschap in Spanje. Eerst de pijn weghalen en het liefst met een middel waar je ook nog vrolijk van wordt. En dan gaan we later wel eens kijken wat er nu eigenlijk aan de hand is. In Nederland moet je eerst vijf praatsessies ondergaan, alvorens en óf, er wat gaat gebeuren. En als het een beetje tegenzit krijg je te horen dat de pijn uit een heel ver psychisch verleden komt. Voor mij een onzinnige en totaal nutteloze gang van zaken. Voor je het weet sta je een boom te knuffelen. De Vlamingen die hebben er al véél meer kijk op. Daar hoef je alleen maar over lekker eten te beginnen en binnen de kortste keren zit je met je huisarts in een goed restaurant. Geen pijn meer en geen sessies meer. Beter.

Nee, in mijn optiek is het goed geregeld in Spanje. Ik ga werkelijk niet graag bij mijn huisarts langs en als het moet dan is het zo, maar volgens mij denken de Spanjaarden daar toch net iets anders over, gezien het gigantisch aantal apotheken. Ach, ergens ligt het toch ook eigenlijk wel in mijn beeld van verwachtingen. Want blijkbaar is het ook niet voor niets dat er in mijn kleine provinciestadje zo´n 1.000 barretjes en restaurantjes huizen. Of zouden er juist daarom zoveel apotheken zijn?

http://spaansnieuws.com/mijn-apothekers-fobie/

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s