Home

 

IMG_6256

Dat het hier in Spanje veel om eten en drinken draait, dat weet ik nu wel. Altijd wel weer een aanleiding om wat dan ook te vieren aan een eettafel. Waar dan ook, wanneer dan ook en met wie dan ook. Gelukkig heb ik daar mentaal absoluut geen moeite mee, want blijkbaar heb ik mijn lot opgezocht, in plaats van het me te laten overkomen. En niet voor niets dat ik hier uitermate prettig leef. Maar tegenwoordig soms toch wel fysiek een uitputtingsslag. 

De Spaanse familie diners zijn wel de meest ferme om je doorheen te werken. Eigenlijk is het min of meer een uitermate prettige manier van zwoegen. Ik maak het soms zelfs mee dat de lunch en het diner in elkaar versmelten. Waar liggen de grenzen? Bevinden we ons nu nog in de lunch of zijn we al in het diner terecht gekomen? Zelfs de voor iedereen achtenswaarde siësta wordt dan, om de sfeer niet negatief te laten beïnvloeden, gestationeerd tot de volgende dag. Hoewel de echte diehards op flinke leeftijd er niet onderuit kunnen komen, willen ze dé marathon-zit kunnen uitzingen. Een strijd van soms 10 uur of langer.

De echte familie beproevingen, met vaak een lange mobiele tafel, geparkeerd in de volle schaduw onder grote bomen, in de tuinen van de buitenhuizen zijn het meest immens. Oma´s, dames en moeders lopen door elkaar af en aan met grote schalen. Terwijl de mannen de grootste discussies hebben over welke wijn bij wat te drinken.

Zo´n lunch begint vaak rond een uur of één, waarbij een aantal jongere leden van de familiestam in moderne badkleding en terecht zonder enige schaamte, eerst even verkoeling zoeken in het zwembad. Rond een uur of twee gaat iedereen eerst aan één of twee ijskoude flesjes, of blikjes bier. En zonder glas. Want stel je voor dat je biertje te warm wordt. Zelfs de oude oma´s van rond de 95 jaar oud, klokken nog fier een flesje leeg. Rond een uur of drie is het heel even gemoedelijke stress. Iedereen moet aan tafel en een plekje vinden, schalen moeten worden gebracht en flessen moeten worden ontkurkt. En dan begint het festijn. Vrijwel altijd gaat zeker de helft van alle conversaties over producten, eten en wijn. Wie, wat, hoe, waar en wanneer. Uitermate prettig kan ik wel zeggen. En ik kan me er verrekte goed mee inmengen. Gelukkig zijn de onderwerpen over politiek, corruptie en sport altijd van korte duur. Op dat soort momenten concentreer ik me altijd met alle zintuigen die ik bezit, op mijn bord. En mijn glas. Gelijker tijd gluur ik naar alles wat ik nog niet heb geproefd.

Rond een uur of vijf komen er plots allerlei andere zaken op tafel. Koffie, schalen met desserts, glazen potten en flessen met allerhande likeurtjes van de buurman van de buurvrouw, of ook de door mij zelf gemaakte. Maar ook de whisky’s, de gins met tonic, citroenen, fruit, de bak met ijsklontjes en noem maar op. En op extraordinaire dagen verschijnen rond een uur zeven de eerste tapas alweer. Waarna alles geleidelijk overloopt in een soort déjà vu, waar alleen de gerechten, de wijn, de geestelijke gesteldheid van iedereen en het licht ietwat anders zijn. Beter kan je het niet krijgen zou je denken. En dat is ook zo.

Feit is dus wel, dat ik tegenwoordig altijd rekening moet houden met mijn volgende dag. Een blanco dag. Een dag waar ik niets hoef of moet. Hooguit spontaan, en net voor de lunch thuis  en op het moment zelve, samen met Anabel wellicht nog te beslissen om toch nog even een glaasje wijn buiten de deur te drinken. Om vervolgens na de lunch de meest goddelijke siësta in weken te beleven.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s